Noor Academic and Cultural Foundation بنیاد علمی و فرهنگی نور

19/07/2026

15/07/2026

الحمدلله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد!
برادروخواهرعزيزم!
گاهی انسان به لحظاتی می‌رسد که گمان می‌کند همه درها به رویش بسته شده است و اسبابی که به آن‌ها دل بسته بود، دیگر توان نجاتش را ندارند. دلش از اندوه سنگین می‌شود، سختی‌ها بر او فشار می‌آورند و هرچه در جست‌وجوی راهی برای رهایی است، راهی نمی‌یابد.
در چنین لحظاتی، قرآن دست انسان را می‌گیرد و امید را دوباره در دلش زنده می‌کند؛ امیدی که بر وعده راستین الله سبحانه‌وتعالی استوار است.
الله سبحانه‌وتعالی می‌فرماید:
﴿وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى﴾
«و به‌زودی پروردگارت آن‌قدر به تو عطا خواهد کرد که خشنود خواهی شد.»
هرچند این آیه در اصل خطاب به رسول گرامی اسلام ﷺ است و بیانگر وعده‌های بزرگ الله به آن حضرت در دنیا و آخرت است، اما در دل خود پیامی سرشار از امید برای همه مؤمنان دارد؛ اینکه پروردگاری که بندگانش را فراموش نمی‌کند، بخشش و عطای او از تصور انسان فراتر است.
ازاین‌رو، هرگاه زندگی بر تو سخت گرفت، گمان مبر که همه چیز پایان یافته است. شاید الله سبحانه‌وتعالی عطایی را برایت مقدر کرده که هنوز زمان رسیدنش فرا نرسیده است؛ عطایی که پس از آن، دل تو را به رضایت و آرامش خواهد رساند.
البته این وعده هرگز به معنای ترک تلاش و اسباب نیست. مؤمن وظیفه دارد بکوشد، برنامه‌ریزی کند و از همه راه‌های مشروع بهره بگیرد؛ اما دل خود را به اسباب نمی‌بندد، بلکه به پروردگار اسباب می‌سپارد؛ زیرا می‌داند که عطا، گشایش و روزی، همگی به دست الله سبحانه‌وتعالی است.
اگر اجابت دعا به تأخیر افتاد، ناامید مشو؛ اگر سختی‌ها طولانی شد، امیدت را از دست مده؛ زیرا چه‌بسا الله سبحانه‌وتعالی چیزی را برایت ذخیره کرده باشد که وقتی به تو عطا کند، همه تلخی‌های گذشته را از یادت ببرد.
پس اگر روزگار تو را خسته کرده و اندوه‌ها بر دلت سنگینی می‌کند، این وعده الهی را از یاد مبر:
﴿وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى﴾
شاید گشایشی که در انتظارش هستی، از آنچه تصور می‌کنی نزدیک‌تر باشد، و شاید عطای الله سبحانه‌وتعالی آن‌چنان بزرگ باشد که همه رنج‌های گذشته را به فراموشی بسپاری.
عزيزانم!
چه آرامش ژرفی در این وعده نهفته است؛ وعده‌ای از سوی پروردگاری که هرگز خلف وعده نمی‌کند:
﴿وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى﴾
«و به‌زودی پروردگارت آن‌قدر به تو عطا خواهد کرد که خشنود خواهی شد.»
اللهم يا واسع الفضل والعطاء، يا من قلت في كتابك الكريم: ﴿وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى﴾، نسألك من فضلك العظيم، وأن ترزقنا من عطائك ما تُقرّ به أعيننا، وتطمئن به قلوبنا، وترضى به نفوسنا.

اللهم اجبر كسر قلوبنا، ويسّر أمورنا، وفرّج همومنا، واقض ديوننا، واشفِ مرضانا، وارحم موتانا، وافتح لنا من أبواب رحمتك ورزقك وهدايتك ما لا يخطر لنا على بال وصلّى الله وسلّم وبارك على نبينا محمد، وعلى آله وصحبه أجمعين. آمين

الفقيرإلى الله عبدالسلام "عابد"

13/07/2026

الحمدلله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد!
برادران وخوهران عزيز!
خواهش ميكنم سخنانم را جدي گرفته يكي دوبار مراجعه كنيد 'همه ميدانيم،
کمال، تنها از آنِ الله سبحانه‌وتعالی است؛ پس نه از خود انتظار بی‌نقص بودن داشته باش و نه از دیگران.
اگر چشم انسان تنها به کاستی‌ها باشد، زیبایی‌های زندگی را نخواهد دید. هیچ نعمتی در دنیا کامل نیست و هیچ انسانی جز پیامبران، به حفظ و توفیق الله سبحانه‌وتعالی، از خطا و لغزش مصون نبوده است.
به خود یادآوری کن که:
اندک، بهتر از هیچ است؛
سلامتیِ ناقص، بهتر از ناتوانی است؛
ناتوانی، بهتر از از دست دادن است؛
گله‌ای از سر محبت، بهتر از سکوتِ جدایی است؛
امید، بهتر از ناامیدی است؛
سرمای قابل تحمل، بهتر از یخ زدن در راه است؛
اتاقی کوچک، بهتر از چادر آوارگی است؛
و تکه‌ای نان، بهتر از گرسنگی.
حتی یک «حالت چطور است؟» که با شتاب گفته شود، از بی‌تفاوتی ارزشمندتر است.
راز آرامش این است که به جای شمردن نداشته‌ها، نعمت‌های موجود را ببینی؛ زیرا وقتی داشته‌هایت را با نبودنشان مقایسه کنی، دلت سرشار از شکر و رضایت می‌شود.
زندگی با «احساس سپاسگزاری» زیبا می‌شود؛ و هر دلی که به یاد الله سبحانه‌وتعالی باشد، حتی در میان سختی‌ها نیز طعم آرامش را خواهد چشید.

الفقيرإلى الله عبدالسلام "عابد"

10/07/2026

.
نحمده ونصلي علي رسوله الكريم وبعد؛
دل‌هایی که به خوردن حق مردم عادت کرده‌اند، هرگز سیر نمی‌شوند؛ زیرا دیگر در پیِ «کفایت» نیستند، بلکه اسیرِ شهوتِ سیری‌ناپذیرِ تصاحب و زیاده‌خواهی شده‌اند.
مبادا لقمه‌ای که بر سفره‌ات می‌آید، از اشک مظلومی یا حق یتیمی یا دسترنج انسانی باشد که توان دفاع از خود را نداشته است؛ زیرا لقمهٔ حرام، رزق نیست، بلکه بلایی است که برکت را از مال، آرامش را از خانه، سلامت را از تن و سعادت را از فرزندان می‌رباید.
الله متعال می‌فرماید:
﴿إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا﴾
«همانا خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحبانشان بازگردانید.»
(سوره نساء، آیه ۵۸)
و رسول خدا ﷺ هشدار داده‌اند:
«مَنْ كَانَتْ لَهُ مَظْلِمَةٌ لِأَخِيهِ مِنْ عِرْضِهِ أَوْ شَيْءٍ، فَلْيَتَحَلَّلْهُ مِنْهُ الْيَوْمَ، قَبْلَ أَنْ لَا يَكُونَ دِينَارٌ وَلَا دِرْهَمٌ.»
«هر کس حقی از برادر خود بر گردن دارد، خواه مالی باشد یا مربوط به آبرو، امروز از او حلالیت بطلبد؛ پیش از آنکه روزی فرا رسد که نه دیناری باشد و نه درهمی.»
(صحیح بخاری)
پس پیش از آنکه پرونده‌ها در محکمهٔ عدل الهی گشوده شوند، با بندگان خدا حساب خود را صاف کن. حقوق مردم با گذشت زمان از بین نمی‌رود، با نفوذ و قدرت ساقط نمی‌شود و با توبهٔ تنها نیز ادا نمی‌گردد؛ بلکه باید حق به صاحبش بازگردد یا رضایت او جلب شود.
خوشا به حال کسی که امروز، پیش از آنکه دیگران از حسناتش بردارند، با وجدانی آسوده و دستانی پاک به پیشگاه پروردگار بازگردد.
الفقيرإلى الله عبدالسلام "عابد"

08/07/2026

الحمدلله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد!
برادروخواهرم!
از زیباترین جلوه‌های محبت و اخلاص آن است که دستانت را به درگاه خداوند بلند کنی و در نهان، برای برادر یا خواهرت دعا نمایی؛ بی‌آنکه او از دعایت آگاه باشد یا از تو انتظار لطف و احسانی داشته باشد. تنها خداوند از آنچه در دل تو می‌گذرد، آگاه است.
پیامبر اکرم ﷺ این مژده را داده‌اند که دعای مسلمان برای برادر مسلمانش در غیاب او، مستجاب است و فرشته‌ای که بر او گماشته شده، می‌گوید:
«ما مِن عبدٍ مسلمٍ يدعو لأخيه بظهر الغيب، إلا قال الملك: آمين، ولك بمثل.»
«هیچ بنده مسلمانی نیست که در غیاب برادرش برای او دعا کند، مگر آنکه فرشته می‌گوید: آمین، و برای تو نیز همانند آن باشد.»
(صحیح مسلم، ۲۷۳۲)
چه زیباست که این دعا، هم احسان به دیگران است و هم بهره‌ای برای خود انسان. هر خیری که برای برادرت از خدا می‌خواهی، امید است خداوند به فضل و کرم خویش همان خیر را نصیب خودت نیز گرداند.

لحظه‌ای درنگ کن…
همین اکنون نخستین کسی که به ذهنت آمد، چه کسی بود؟
پدر و مادری که برایشان سلامتی و عافیت آرزو داری؟
دوستی که بار سنگین غم و اندوه بر دوش اوست؟
بیماری که چشم‌انتظار شفاست؟
یا مسلمانی که هرگز او را ندیده‌ای، اما همان‌گونه که تو به رحمت خدا نیاز داری، او نیز نیازمند رحمت پروردگار است؟
چه بسا همین دعای خالصانه، سبب گشایش اندوهی، شفای بیماری، هدایت گمراهی، فراخی روزی یا آمرزش گناهی شود. چه بسیار دعاهایی که از دلی پاک و صادق برخاسته، به درگاه آسمان رسیده و سرنوشت انسانی را دگرگون ساخته است.
اکنون نوبت شماست…
اگر در همین لحظه تنها یک دعای مستجاب برای کسی در غیاب او داشته باشید، آن دعا را برای چه کسی خواهید کرد؟ و از خداوند برای او چه خواهید خواست؟

الفقيرإلى الله عبدالسلام "عابد"

06/07/2026

الحمدلله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد !
برادروخواهرم عزيزم!

اگر می‌خواهی زندگی‌ای آرام، باعزت و سرشار از آسودگی خاطر داشته باشی، در انتخاب کسانی که به آنان نزدیک می‌شوی، دقت کن؛ زیرا آرامش انسان، بیش از آنکه به دارایی و امکانات وابسته باشد، به انتخاب درستِ همنشینان و همراهان او بستگی دارد.
پس به این سفارش‌های حکیمانه عمل کن:
* با انسانِ سخت‌غیرتمند و بدگمان، شریک مشو.
* از حسود، راهنمایی و مشورت مخواه.
* در همسایگیِ نادان، آرامش مجوی.
* بی‌حکمت با کسی که از تو نیرومندتر است، درگیر مشو.
* با ریاکار، پیمان دوستی مبند.
* بخیل را همنشین خود مساز.
* و راز دلت را به هر کسی مسپار
*
الفقير إلى الله عبدالسلام "عابد"

05/07/2026

الحمدلله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد!
برادران وخواهران گرامي!
امروز درد جامعه، کم بودن سخن نیست؛ بی‌ارزش شدن سخن است. وعده‌ها به آسانی داده می‌شوند، پیمان‌ها با شتاب بسته می‌شوند؛ اما با نخستین منفعت یا اولین مانع، همه چیز به فراموشی سپرده می‌شود.
کار به جایی رسیده است که بسیاری از مردم نه به وعده‌ای اعتماد می‌کنند، نه به عهدی اطمینان دارند و نه بر حق خود احساس امنیت می‌کنند، مگر آنکه سندی در دست داشته باشند یا شاهدی بر آن گواهی دهد.
در چنین فضایی، قرآن کریم جایگاه حقیقی «کلمه» و عظمت «عهد» را به ما یادآوری می‌کند و می‌فرماید:
﴿وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا﴾
خداوند وفای به عهد را صرفاً یک فضیلت اخلاقی قرار نداده که هر کس بخواهد بدان آراسته شود؛ بلکه با فرمانی قاطع به آن امر کرده و در پایان فرموده است: ﴿إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا﴾؛ تا مؤمن بداند هر عهدی که می‌بندد، هر وعده‌ای که می‌دهد و هر تعهدی که می‌پذیرد، روزی در پیشگاه پروردگار مورد سؤال قرار خواهد گرفت؛ آیا به آن وفادار ماند یا آن را شکست؟ ازاین‌رو، وفای به عهد تنها یک رفتار اجتماعی نیست، بلکه عبادتی است که انسان در برابر خداوند نسبت به آن مسئول است.
محمد بن جریر طبری می‌گوید: «عهد» همه پیمان‌هایی را در بر می‌گیرد که میان مردم برقرار می‌شود؛ از خرید و فروش، اجاره و صلح گرفته تا سایر حقوق و قراردادها. همچنین عهد میان بنده و پروردگار را نیز شامل می‌شود؛ یعنی پایبندی به فرمان‌های الهی و دوری از نواهی او.
و ابواسحاق زجاج ـ چنان‌که ابوعبدالله قرطبی از او نقل کرده است ـ می‌فرماید: «هر آنچه خداوند به آن فرمان داده یا از آن نهی کرده است، از مصادیق عهد است.» بر این اساس، نماز عهد است، امانت عهد است، نیکی به پدر و مادر عهد است، ادای حقوق مردم عهد است و وفای به عهد تنها به قراردادهای مکتوب محدود نمی‌شود، بلکه هر مسئولیتی را که انسان در برابر خداوند یا بندگان او بر عهده می‌گیرد، دربر می‌گیرد.
از همین رو، خداوند وفاداری به عهد را از نشانه‌های روشن مؤمنان معرفی کرده و فرموده است:
﴿وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ﴾
و پیامبر اکرم ﷺ نیز پیمان‌شکنی را از نشانه‌های نفاق دانسته و فرموده‌اند:
«……وإذا عاهد غدر»
اگر ریشه بسیاری از اختلاف‌ها و تلخی‌های زندگی امروز را بررسی کنیم، خواهیم دید که آغاز آنها دشمنی نبوده است؛ بلکه از وعده‌ای که عملی نشد، قراری که رعایت نگردید، بدهی‌ای که پرداخت آن به تأخیر افتاد، امانتی که ضایع شد یا تعهدی که شکسته شد، سرچشمه گرفته است.
وفای به عهد تنها نگهبان حقوق نیست؛ بلکه پاسدار دل‌ها نیز هست. اعتماد را در خانواده‌ها استوار می‌سازد، روابط اجتماعی را استحکام می‌بخشد، معاملات را سامان می‌دهد و امنیت و آرامش را در جامعه گسترش می‌دهد.
برای آنکه این فرمان الهی را در زندگی خود زنده کنیم، از همین هفته تصمیم بگیریم:
۱. عهد خود را با خداوند مرور کنیم و از خود بپرسیم: در کدام عبادت یا فرمان الهی کوتاهی کرده‌ام؟
۲. همه وعده‌ها، حقوق و امانت‌هایی را که هنوز بر عهده ماست، یادداشت کنیم و امروز برای ادای دست‌کم یکی از آنها اقدام نماییم.
۳. تا زمانی که توان وفای به وعده‌ای را نداریم، آن را بر زبان نیاوریم.
۴. این شعار را سرلوحه زندگی خود قرار دهیم: اگر گفتم، انجام می‌دهم؛ و اگر عهد بستم، وفادار می‌مانم.
عزيزانم!
روزی خواهد رسید که همه ما در پیشگاه خداوند خواهیم ایستاد و از عهدهایی که با او و با بندگانش بسته‌ایم، سؤال خواهیم شد.
اگر آن روز همین امروز بود، چند عهد را می‌توانستیم با آسودگی خاطر بگوییم که به آن وفا کرده‌ایم؟
پس از همین امروز، بکوشیم سخن ما پیمان باشد، وعده ما مسئولیت باشد و وفاداری، نشان ایمان ما.

الفقيرإلى الله عبدالسلام "عابد"

05/07/2026

د رسول الله ﷺ له مأثورو دعاوو څخه یوه دا ده:
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكُفْرِ وَالْفَقْرِ
اې الله! زه تا نه له کفر او فقر څخه پناه دروړم.
علماوو د دې دعا په حکمت کې ویلي چې د کفر او فقر یوځای یادول بې‌حکمته نه دي. سخت فقر کله ناکله انسان داسې تنګ حالت ته رسوي چې د ایمان، اخلاقو او انساني کرامت ساتل ورته خورا سخت شي. له همدې امله بل حديث کي که څه هم د ,كَادَ الفَقْرُ أَنْ يَكُونَ كُفْرًا , روایت د سند له پلوه قوي نه دی، خو ډېرو علماوو یې د معنا صحت منلی او ویلي یې دي چې کله ناکله بې‌وزلي انسان د دین او عقیدې تر سخت امتحان لاندې راولي.
که فقر انسان د کفر تر پولې رسولای شي، نو په لومړي سر کې خو یې د نورو ټولنیزو ناخوالو لامل کېدل لا څرګند دي. غلا، رشوت، فحشاء، نشه، کورنی تاوتریخوالی، کرکه، ټولنیزې شخړې او آن ځینې امنیتي ستونزې ډېری وخت د اقتصادي بېوسۍ او ناهیلۍ له امله راټوکېږي. که څه هم هر غریب مجرم نه وي، خو فقر د جرم او انحراف لپاره زمینه پراخوي.
زموږ په هېواد کې د بېکارۍ او غربت کچه ورځ تر بلې لوړېږي. تعلیم‌یافته ځوانان د کار له نشتوالي دومره ناهیلي شوي چې نږدې هره ورځ راته په مسنجر کې د دندې غوښتنې څو پیغامونه راځي. هغوی ګومان کوي چې ښايي زما ټولنیزې اړیکې پراخې وي او وکولای شم د هغوی لپاره د کار کومه دروازه پرانیزم.
خو تر ټولو دردوونکې شېبه هغه وي چې د دوی د هیلو او بېوسۍ ترمنځ ځان بې‌وسه ووینم. د زړه له سترګو مې اوښکې روانې وي، خو د لاسه مې هېڅ نه کېږي.
چارواکي باید درک کړي چې د خلکو لپاره د کار، عزتمند ژوند او اقتصادي فرصتونو برابرول یوازې اقتصادي سیاست نه دی، بلکې شرعي مسؤولیت، اخلاقي وجیبه او الهي امانت هم دی. هغه ټولنه چې ځوانان یې د کار پر ځای د ناهیلۍ، مهاجرت او فقر په څلورلارې کې ولاړ وي، هلته یوازې اقتصاد نه کمزوری کېږي؛ بلکې ایمان، اخلاق، امنیت او ټولنیز ثبات هم له خطر سره مخ کېږي.
د جرمونو او اخلاقي انحرافاتو پر ضد تر ټولو اغېزناک مبارزه یوازې په سزا نه کېږي؛ تر هغې وړاندې باید د فقر، بېکارۍ او ناهیلۍ ریښې وچه شي. ځکه ډېر وخت د جرم اصلي سرچینه د انسان بد فطرت نه وي، بلکې هغه شرایط وي چې ټولنه یې ورباندې تپي.

04/07/2026

الحمدلله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد!
برادروخواهرگرامي!
پروردگار ما چي زيبا ارشاد دارد ﴿ خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ ﴾
«گذشت را پیشه کن، به نیکی فرمان بده، و از نادانان روی بگردان.»
این آیه، منشور اخلاق مؤمن است؛ سه فرمان کوتاه، اما سازنده‌ی یک زندگی آرام و عزتمند:
بخشیدن، نشانهٔ بزرگی روح است؛
دعوت به نیکی، رسالت انسان‌های صالح است؛
و روی‌گردانی از جاهلان، حفظ کرامت و آرامش دل.
چه بسیار انسان‌هایی که نه از دشمن، بلکه از واکنش‌های شتاب‌زده و درگیر شدن با نادانی دیگران آسیب دیده‌اند. قرآن به ما می‌آموزد که لازم نیست به هر سخنی پاسخ دهیم و با هر جدالی همراه شویم. گاهی سکوت، گذشت و بی‌اعتناییِ حکیمانه، پیروزی‌ای است که هیچ نزاعی به آن نمی‌رسد.
پس اگر آرامش می‌خواهی، دلت را با عفو زینت بده، زبانت را به خیر عادت بده، و اجازه نده جهل دیگران، نور ایمان و سکینهٔ قلبت را خاموش سازد
بارالها! دل‌های ما را به زیور گذشت بیارا، زبان‌های ما را به گفتار نیک و دعوت به خیر گویا گردان، و به ما توفیق ده تا در برابر نادانی و آزار دیگران، با بردباری، حکمت و کرامت رفتار کنیم. پروردگارا! آرامش دل، حسن اخلاق و رضایت خود را نصیب ما بگردان و ما را از بندگان صابر، بردبار و نیکوکارت قرار ده. آمین

الفقيرإلى الله عبدالسلام "عابد"

02/07/2026

الحمدلله والصلاة والسلام علي رسول الله وبعد!
برادر وخواهر گرامي!
در زندگی هر انسان، لحظه‌هایی پنهان از لطف و مهربانی الهی وجود دارد؛ لحظه‌هایی که از کنارشان می‌گذریم و شاید به آن‌ها توجه نکنیم، اما در حقیقت، مسیر زندگی‌مان را دگرگون می‌سازند و بارهای سنگین دل‌هایمان را سبک می‌کنند.
چه بسیار پیش آمده که خداوند تو را از چیزی بازداشته که گمان می‌کردی خیر و سعادت تو در آن است، اما پس از مدتی دریافتی که دور کردن آن از تو، عین رحمت و لطف پروردگار بوده است.
و چه بسیار راه‌ها بر تو تنگ شده، اما ناگهان گشایش از جایی فرا رسیده که هرگز انتظارش را نداشتی.
پس همواره این سخن خداوند را به یاد داشته باش:
﴿وَعَسَىٰ أَن تَكْرَهُوا شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ﴾
«چه بسا چیزی را ناخوش بدارید، در حالی که خیر و صلاح شما در همان نهفته است.»
اندکی در زندگی خود تأمل کن…
خواهی دید که خداوند در موقعیت‌های بی‌شماری به تو نیکی کرده است؛
دعایی را که به اجابت رساند،
اندوهی را که از دلت برداشت،
راهی را که برایت هموار ساخت،
و یا آسیبی را که بی‌آنکه خود بدانی، از تو دور گردانید.

پس اگر چشم دل بگشایی، خواهی دید که سراسر زندگی‌ات آکنده از نشانه‌های لطف، حکمت و رحمت بی‌کران پروردگار است.

الفقیرالی الله عبدالسلام “عابد”